Shpopullimi i Shqipërisë po cilësohet gjithnjë e më shumë jo si një dukuri e rastësishme, por si një axhendë e qëllimshme e pushtetit për të larguar të rinjtë, studentët dhe maturantët nga vendi. Ky proces i tkurrjes së popullsisë, i cili sipas aktivistëve ka nisur që në vitin 2013, po përshpejtohet në mënyrë dramatike, duke rrezikuar të ardhmen e kombit. Në këtë kontekst, largimi masiv i të rinjve shihet si rezultat i një politike të mirëmenduar, e cila krijon kushte të tilla që brezat e rinj të mos kenë alternativë tjetër përveç largimit. Kjo “hemorragji” demografike po zbraz shpejt jo vetëm shkollat dhe universitetet, por edhe vetë perspektivën e vendit për një të ardhme të qëndrueshme.
I ftuar në një emision, aktivisti Aurel Kujtimi ka sjellë një dëshmi prekëse për pasojat e kësaj axhende në terren. Duke rrëfyer një bisedë me mësuesen e tij të gjimnazit, ai tregoi se sa shumë është ndryshuar realiteti arsimor breza vetëm 13 viteve.
“Jo më larg sesa disa kohësh takoj një mësuesen time të gjimnazit edhe gjatë bisedimit që isha duke bërë pyeta sesa klasa maturantësh kishin ngelur nga 12 që kisha qenë qenë unë përpara 13 vitesh, sot ishin 5 klasa paralele dhe kjo është një problematikë shumë e gjerë që duhet parë, domethënë shpopullimi që po i bëhet këtyre të rinjve, maturës, të ardhmes së vendit dhe s’do jetë e largët dita kur s’do kemi më as maturantë dhe as studentë në auditore, është boshatisur goxha shumë, mos të themi në zona të thella që shumë shkolla janë mbyllur.” – ka thënë aktivisti Kujtimi.
Sipas tij, ky boshatisje e shkollave dhe universiteteve është një realitet i hidhur edhe në qytete, e jo vetëm në zonat e thella ku shumë shkolla tashmë janë mbyllur.
Në këto kushte, kur pushteti vijon të mbështjellë me retorikë zhvillimin ndërsa realiteti flet për shpopullim të organizuar, thirrja për zgjim del si domosdoshmëri historike. Të rinjtë, studentët dhe maturantët nuk duhet të presin më premtime, por të ngrenë zërin si një forcë përballë një sistemi që po ua grabit të ardhmen. Kjo nuk është thjesht një betejë për diploma, por një luftë për vetë ekzistencën e një Shqipërie me dinjitet, ku meritokracia të zëvendësojë lidhjet e pushtetit. Prandaj, sheshet dhe audiotoret duhet të kthehen në arenën ku kjo zëri i brezit të humbur të dëgjohet fort, duke i treguar pushtetit se nuk do të dorëzohet pa reagim dhe organizim.
